وای، این روشی است که ظروف غذاخوری استیل ضد زنگ ساخته می‌شوند.

فرآیند تولید چاقو، چنگال و قاشق کوچک استیل ضد زنگ برای شام توسط فرآیندهای پیچیده بسیاری مانند مهر زنی، جوشکاری و سنگ زنی انجام می شود.

کارد و چنگال استیل ضد زنگ خانگی را می‌توان به 201، 430، 304 (18-8) و 18-10 تقسیم کرد.

فولاد ضد زنگ ۴۳۰:
آهن + بیش از ۱۲٪ کروم می‌تواند از اکسیداسیون ناشی از عوامل طبیعی جلوگیری کند. به آن فولاد ضد زنگ می‌گویند. در JIS، با کد ۴۳۰ نامگذاری شده است، بنابراین به آن فولاد ضد زنگ ۴۳۰ نیز گفته می‌شود. با این حال، فولاد ضد زنگ ۴۳۰ نمی‌تواند در برابر اکسیداسیون ناشی از مواد شیمیایی موجود در هوا مقاومت کند. فولاد ضد زنگ ۴۳۰ اغلب برای مدتی استفاده نمی‌شود، اما به دلیل عوامل غیرطبیعی همچنان اکسید (زنگ) می‌شود.

فولاد ضد زنگ ۱۸-۸:
آهن + ۱۸٪ کروم + ۸٪ نیکل می‌تواند در برابر اکسیداسیون شیمیایی مقاومت کند. این فولاد ضد زنگ در کد JIS شماره ۳۰۴ است، بنابراین به آن فولاد ضد زنگ ۳۰۴ نیز گفته می‌شود.

فولاد ضد زنگ 18-10:
با این حال، اجزای شیمیایی بیشتری در هوا وجود دارد و حتی استیل ۳۰۴ نیز در برخی مکان‌های بسیار آلوده زنگ می‌زند؛ بنابراین، برخی از محصولات درجه یک از ۱۰٪ نیکل ساخته می‌شوند تا دوام و مقاومت بیشتری در برابر خوردگی داشته باشند. این نوع فولاد ضد زنگ، فولاد ضد زنگ ۱۸-۱۰ نامیده می‌شود. در برخی از دستورالعمل‌های ظروف غذاخوری، عبارتی شبیه به «استفاده از پیشرفته‌ترین فولاد ضد زنگ پزشکی ۱۸-۱۰» وجود دارد.

طبق تجزیه و تحلیل مرکز تحقیقات داده‌ها، فولاد ضد زنگ را می‌توان به سه دسته تقسیم کرد: فولاد ضد زنگ آستنیتی، فولاد ضد زنگ فریتی و فولاد ضد زنگ مارتنزیتی. اجزای اصلی فولاد ضد زنگ آلیاژهای آهن، کروم و نیکل هستند. علاوه بر این، حاوی عناصر کمیابی مانند منگنز، تیتانیوم، کبالت، مولیبدن و کادمیوم نیز می‌باشد که باعث می‌شود عملکرد فولاد ضد زنگ پایدار باشد و در برابر زنگ زدگی و خوردگی مقاوم باشد. فولاد ضد زنگ آستنیتی به دلیل ساختار مولکولی خاص داخلی، به راحتی مغناطیسی نمی‌شود.